Saga rodu Forsyte'ów ( The Forsyte Saga)

Akcja: 1886-1923, Anglia
Fabuła: Monumentalna saga, która poprzez losy wpływowej i zamożnej rodziny z wyższej klasy średniej śledzi dzieje Imperium Brytyjskiego : od rozkwitu ery wiktoriańskiej do powolnego upadku w okresie międzywojennej zawieruchy. Forsyte'owie są niemalże karykaturalnym uosobieniem wartości i stylu życia burżuazji: snobistyczni, pozbawieni fantazji,przeliczający wszystko na pieniądze i wyznający kult własności. Kluczem do zrozumienia ich świata jest potrzeba posiadania ludzi i rzeczy . Będąca impulsem do nieustannego bogacenia się, stanowi również przeszkodę w nawiązywaniu zdrowych relacji międzyludzkich. Kiedy żona głównego bohatera, traktowana przezeń bardziej ,jako kolejny piękny bibelot , niż życiowa partnerka, znajduje sobie kochanka, rozsierdzony mąż egzekwuje swe prawo właściciela i brutalnie ją gwałci.
Kolejne pokolenia powielają błędy rodziców, z tą różnicą, iż konserwatyzm tamtych zastępuje nihilizm.
Bohaterowie: Jak na wielopokoleniową sagę przystało film ma wielu bohaterów.Dobroduszne ciotki i kostyczni wujowie, lwice salonowe i nonszalanccy utracjusze, strażnicy tradycji i outsiderzy.
Na szczególną uwagę zasługuje Soames Forsyte, kapitalista z krwi i kości, w którego sztywne poczucie moralności wdziera się niespodziewanie namiętność pod postacią Ireny Heron. Jego późniejsze losy obrazują konfrontację mentalności wiktoriańskiej z nowoczesną,dwudziestowieczną.
Kostiumy: Seria z czasów, gdy telewizja miała widzom do zaoferowania dużo więcej niż tańczące gwiazdy, to klasyk gatunku. Kostiumy są zachwycające, choć nie brakuje wpadek. Największy zarzut dotyczy jednak makijażu, wystarczy pobieżny rzut oka na ekran, by stwierdzić w jakiej dekadzie kręcono film. Mocno podmalowane oczy, znak rozpoznawczy lat 60 i 70 XX wieku, psują efekt najlepszej nawet sukni z epoki.
Tło historyczne: Epoka wiktoriańska, szczytowy okres brytyjskiego imperializmu trwała od 1837 do 1901 r. Centralne miejsce w społeczeństwie wywalczyła sobie wreszcie burżuazja. Forsyte'owie są idealnym przykładem awansu społecznego klasy średniej w XIX wieku. Wykształceniem i stylem życia nie ustępują rodowej arystokracji, a w wielu wypadkach są od niej zamożniejsi. Przykład Fleur Forsyte , która przez małżeństwo związała się z rodziną szlachecką nie był wówczas odosobniony. Mariaże pieniędzy i tytułów przestały być postrzegane jako mezalianse.
Ocena:5/5
Linki: filmweb

Jedwab (Silk)

Akcja: 1862, Francja, Japonia
Fabuła: Smutny przykład, jak zmarnować genialną historię. Film Francois Girarda miał wszelkie szanse, by stać się arcydziełem: opowieść o przemytniku jedwabników, który odtrąca prawdziwe szczęście dla jałowej pogoni za jego ułudą ,oferowała zarówno rozmach inscenizacyjny, jak i ambitną treść . Autorzy nie wykorzystali jednak potencjału , jaki daje zderzenie dwóch kultur. Mimo,iż główny bohater odbywa kilka razy długą i niebezpieczną podróż, o jej "rozmachu" zaświadcza jedynie migawka z przedziału pociągu i smętny pochód przez bezkresną Syberię.
Zawodzi też wątek romantyczny, który doskonale współgra z ascetyczną konwencją filmu. Emocjonalny chłód między parą kochanków to gwóźdź do trumny każdego melodramatu. Zakończenie filmu wnosi do tej niemrawej historii trochę świeżości, ale to za mało, by usprawiedliwić jej banalność.
Bohaterowie: Keira Knightley jest na pierwszym miejscu mojej listy "najbardziej przecenianych aktorek wszechczasów". Rola Helene, odtrąconej żony i niespełnionej matki, nic w tej kwestii nie zmieniła. Ale trudno mieć o to pretensje do samej aktorki. Postać Helene jest wręcz do bólu konwencjonalna, wręcz wyprana z osobowości. Jej filmowy mąż , grany przez Michaela Pitta to największa pomyłka obsadowa. Trudno zrozumieć dlaczego postać, której motorem działań jest namiętność i odwaga, wypada na ekranie tak mdło i płasko.
Kostiumy: stylistyka filmu jest konsekwentnie skromna, co akurat kostiumom wyszło na dobre. Keira w wydaniu eterycznej damy prezentuje się całkiem nieźle i nawet jej na wskroś współczesna uroda nie zakłóca ogólnego wrażenia.
Tło historyczne: Japonia została "odkryta" dla Europejczyków przez kupców holenderskich w XVI wieku. Jej ogromny potencjał, zarówno na polu wymiany handlowej, jak i misji chrystianizacyjnej, skwapliwie wykorzystywano, aż do ok. 1636 r., kiedy zakazano kontaktów z kupcami i misjonarzami europejskimi. Izolacja Japonii trwała ponad 200 lat. Kres położyli jej Amerykanie oraz Brytyjczycy, którzy przełamali niechęć Japończyków ostrzeliwując japońskie porty. Cesarz Mutsuhito otworzył granice Japonii, co pociągnęło za sobą nieodwracalne zmiany polityczno-społeczne. Zniesiono feudalizm, klasa samurajów odeszła w niebyt historii, uchwalono na modłę europejską konstytucję, a sama gospodarka przeszła okres gwałtownej modernizacji.
Ocena: 2/5
Linki: http://www.filmweb.pl/f285542/Jedwab,2007

Żony i córki ( Wives & Daughters)

Akcja: Anglia, 1830 r.
Fabuła: uporządkowane życie Molly Gibson ulega zachwianiu z chwilą, gdy ojciec po kilku latach wdowieństwa postanawia ponownie się ożenić. Dobre intencje pana Gibsona, jak to zwykle w życiu bywa, odniosą skutek przeciwny do zamierzonego. Jego wybranka okaże się fatalną matką dla własnej, rodzonej córki z poprzedniego małżeństwa; dla swej przybranej zaś stanie się przysłowiowym złym duchem.
Film traktuje przede wszystkim o dojrzewaniu Molly. Z naiwnej, niezgrabnej dziewczyny, przeistacza się w świadomą własnych pragnień, atrakcyjną kobietę.
Bohaterowie: filmy kostiumowe spod znaku BBC to już uznana na świecie marka. Świetnie napisane, nakręcone w pięknych plenerach angielskiej wsi, trzymające się wiernie atmosfery epoki, a przede wszystkim znakomicie zagrane.
Strzałem w dziesiątkę było obsadzenie w głównej roli Justine Wadell. Aktorka ta, co potwierdza zresztą jej dorobek artystyczny , jest stworzona do grania w kostiumie. Molly w jej wykonaniu to wdzięczne połączenie niewinności i dobroci z niezależnością intelektualną , której daje wyraz swym zainteresowaniem nauką. Na pierwszy rzut oka wydaje się być typowym dla tego okresu podlotkiem, "gąską", jak nazywa ją czule ojciec. Molly nie jest jednak konwencjonalna.
Inną ciekawą postacią jest jej siostra przyrodnia, Cynthia, osóbka wielkiej urody i małego charakteru. W filmie przypadła jej rola modliszki, zwodzącej mężczyzn obietnicą miłości, której nie potrafi odczuwać. Ten aspekt jej osobowości nie przeszkadza zresztą odczuwać do niej sympatii. Jej niestałość nie ma nic z wyrachowania, jest raczej objawem głębokiego zranienia emocjonalnego, którego przebłyski mamy okazję zobaczyć , gdy opowiada o porzuceniu jej w dzieciństwie przez matkę.
Najbardziej zabawnymi bohaterami są dziedzic Hamley grany przez Michael'a Gambona i Hiacynta Gibson w wykonaniu Francesci Annis. O ile jednak w pierwszym przypadku jest to śmiech serdeczny , w drugim brzmi raczej niedowierzanie, że ktoś może być tak głupi i pretensjonalny. Trudno powiedzieć o niej coś pozytywnego. Egzaltowana snobka, nieczuła matka, przeliczająca śmierć innych na własna korzyść.
Kostiumy: bardzo efektowne; zawsze kojarzyłam ten okres w modzie jako brzydki, po lekkości i wyrafinowaniu czasów regencji nastały szerokie spódnice, karykaturalne bufiaste rękawy, pantalony wystające spod sukien i loki na skroniach. Po tym filmie zmieniłam zdanie. Stroje , szczególnie Cynthii i lady Harriet, obudziły we mnie tęsknotę za modą z przeszłości.
Tło historyczne: akcja filmu rozgrywa się tuż przed uchwaleniem tzw. First Reform Bill z 1832, aktu zmieniającego zasady prawa wyborczego, a w konsekwencji i relacje społeczne. Prawo do głosowania zostało rozszerzone na wszystkich obywateli, których roczny dochód wynosił ponad 10 funtów ( czyli ok. 1/6 społeczeństwa). Wyeliminowano także tzw. zgniłe miasteczka, czyli wyludnione osady, mające swoją reprezentację w parlamencie. Uderzyło to przede wszystkim w arystokrację i bogate ziemiaństwo, które dominowały dotąd na scenie politycznej.
Dokonujące się zmiany społeczne są zasygnalizowane w filmie za pomocą dwóch możnych rodzin: Hamleyów i Cumnorów. Reprezentują oni odchodzący powoli w przeszłość feudalny porządek.
Hamley, szczycący się wielowiekową historią rodu gardzi lordem Cumnor, którego rodzina osiadła w hrabstwie zaledwie dwa wieki temu. Jego syn , ze swym entuzjazmem dla nauki i otwartym umysłem reprezentuje już zupełnie inny świat.
Ocena: 5/5
Linki: http://www.imdb.com/title/tt0215364/



Dziewczęca Molly w typowej dla siebie, skromnej sukience


Kolacja u Hamleyów. Molly stara się być elegancka

Na ślubie ojca

Molly przeistacza się w damę


Molly w przepieknej sukni balowej

Triumfalny wieczór- Roger Hamley jest pod wrażeniem


Hiacynta


Panna młoda

Czasem mniej znaczy więcej

Cynthia w swoim żywiole

Gorsety i halki

Matka i córka

Światowy wdzięk

Strój podróżny

Ekstrawagancka fryzura niebanalnej lady Harriet

Druhny

Lady Harriet jak zawsze oryginalna

Strój poranny

Amazonka

Lady Harriet triumfuje nad bratem

Ziemia Obiecana

Akcja : Łódź , 1885 r.
Fabuła : trzech przyjaciół, Polak, Żyd i Niemiec, rzucają wyzwanie tytułowej ziemi obiecanej, mając przed sobą jeden cel- zbić fortunę.
Wielość wątków, pełnokrwiste postacie, atmosfera pogoni za marzeniami i unosząca się gdzieś w powietrzu zapowiedź schyłku epoki, czynią ten film jednym z najbardziej energetycznych i epickich w historii polskiej kinematografii.
Bohaterowie : Moryc Welt , Karol Borowiecki, Maks Baum odgrywani kolejno przez Wojciecha Pszoniaka, Daniela Olbrychskiego i Andrzeja Seweryna. Trudno im nie kibicować, choć w swych dążeniach do "zrobienia pieniędzy " potrafią być brutalni, nieuczciwi , a czasem zwyczajnie podli.
Szczególnym sentymentem darzę osobę Moryca. W interpretacji Pszoniaka to istny wulkan energii. Jest zabawny i przerażający jednocześnie; ma w sobie dziecięcy entuzjazm , który z czasem przerodzi się w drapieżność .
Pozostali bohaterowie są już bardziej powściągliwi, ale spokój Maksa , wynikający z jego pewnej szlachetności , nawet melancholii nie przypomina rezerwy w zachowaniu Karola. Ten odrzucił tradycje, w których go wychowano, zerwał z ciężarem swego szlacheckiego pochodzenia w poczuciu słuszności swego postępowania. Wydaje się, jakby pieniądze były tylko jednym z motywów jego działań; równie silnie odczuwa on potrzebę określenia siebie na nowo, z dala od dworku, który zgubił się gdzieś w biegu ku współczesności, mając już na zawsze pozostać reliktem przeszłości.
Kostiumy : adekwatne do nieco przerysowanej wizji Łodzi w XIX w.; dominują pstrokate kolory, stroje są przeładowane ozdobami, pióra, koronki , hafty "zdobią" toalety samozwańczych elegantek; w tym szaleństwie jest metoda, tandeta ubioru wpisuje się w krajobraz salonów nowobogackich nabierając swoistego uroku.
Tło historyczne : rzadki w polskim kinie przypadek- zamiast martyrologii narodu polskiego tętniąca życiem opowieść o chciwości, która prowadziła do potęgi o wiele konsekwentniej i pewniej niż utopijne marzenia o niepodległości.
Lata '80 XIX wieku to czas dynamicznego rozwoju Łodzi, która wyrastała na tytułową ziemię obiecaną dla poszukujących pracy, fortuny, kariery. Jednakże dla ówczesnych ludzi, przyzwyczajonych do rolniczego krajobrazu Polski z dworkami, ludnymi wsiami i zaniedbanymi miastami , tak gwałtowne uprzemysłowienie stanowiło szok kulturowy i budziło niepokój. Władysław Reymont, na podstawie książki którego, zrealizowano film, przedstawił Łódź jako monstrum, które pożera robotników i demoralizuje właścicieli fabryk. Był też wyraźnie przerażony wzrostem znaczenia finansjery i kupiectwa żydowskiego, które to sportretował w książce jako stojące moralnie niżej niż polskie. To anachroniczne podejście złagodzono w filmie. Reżyser zrezygnował z naiwnego podziału na dobrych Polaków i złych Niemców, czy Żydów. Zmieniono też zakończenie, które w powieści każe Borowieckiemu przeistoczyć sie w filantropa. Film nie pozostawia złudzeń co do losów trójki przyjaciół. Nadal trzymają sie razem, ale ich ideały zniknęły.
Ocena : 5/5
Linki : http://www.filmpolski.pl/fp/index.php/12101


Przyjaciele


Łódzki szyk, czyli Mada Muller

Moryc Welt

Rozczulające zdjęcie . Wypoczynkowe stroje zwalają z nóg